ในโลกที่อะไรนั้นง่ายแสนง่าย แค่ปลายนิ้วขยับ สะดวกว่องไว ทันใจ แค่สมองสั่งการ นั่งอยู่เฉย ๆ อยากเปลี่ยนช่องก็เปลี่ยนได้ แค่ใช้รีโมต พัดลม ตู้เย็น แอร์ ประตูบ้าน สวิตช์ไฟ เดี๋ยวนี้จะใช้ถึงอยู่ตรงไหนของมุมห้องก็สามารถใช้ได้ ความสะดวกสบายที่เพิ่มพูนมากขึ้นในชีวิตประจำวัน หาใช่เราต้องแลกกับแค่ค่าเทคโนโลยีเพียงเท่านั้น หากแต่มนุษย์ก็ต้องสูญเสียพลังภายในตัว เป็นค่าความสะดวกสบายอีกด้วย

       ยิ่งสบายมาก ยิ่งสะดวกมาก ก็ยิ่งสะสมซึ่งความขี้เกียจพอกพูนไว้ เป็นการแลกเปลี่ยนกับความแคล่วคล่องว่องไว และศักยภาพของร่างกายที่สามารถ ทำอะไรได้อีกตั้งมากมาย แต่กลับโยนให้เป็นหน้าที่ของสิ่งอำนวยความสะดวกไปแทนเสียนี่กระไร
 
          หลายครั้งหลายคราที่ไอเดียบรรเจิดเพริดแพร้วโบยบินอยู่ในหัว แต่ก็ต้องยอมเสียโอกาสนั้นไป แล้วจมจ่อมอยู่หน้าจอแก้วสี่เหลี่ยมที่เรียกว่าคอมพิว เตอร์หรือโทรทัศน์ เพราะเชื่อว่ามันคือสิ่งฆ่าเวลาที่   ออกแรงน้อยที่สุด และเพลิดเพลินได้มากที่สุด นึกขึ้นได้อีกที ร่างกายนี้ก็หมดพลังจะลุกขึ้นทำสิ่งแปลก  ใหม่เสียแล้ว บางทีอาจถึงเวลาที่เราต้องลอบฆ่าความเฉื่อย ความเปื่อย ในตัวให้ตายลงอย่างช้า ๆ ให้ความมีชีวิตชีวาได้กลับคืนมาอีกครั้ง
      
* เริ่มต้นจากจุดเล็ก ๆ  
เริ่มต้นจากถามตัวเองก่อนว่า“ทำไ มันถึง ยากนักที่จะทำเรื่องนี้สักแค่ 15 นาทีแค่นั้นเอง” ถ้าคุณ พบว่าตัวเองไม่สามารถทนทำสิ่งที่เคยทำได้เหมือนเมื่อ ก่อนแล้ว ไม่ว่าจะเป็นงานบ้าน ซักผ้า รีดผ้า    ถ้าคุณเริ่มถามตัวเอง แล้วก็บอกว่าโอเค มันไม่เห็นยาก คุณก็จะสนุกกับมันได้อย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม ลองตั้งคำถามและข้อสังเกตกับตัวเองก่อน
 
* ท้าทายตัวเองเสียบ้าง 
ครั้งสุดท้ายที่คุณรู้สึกว่าได้ทำเรื่องที่ท้าทาย ตัวเองนั้นเมื่อไหร่ หากเนิ่นนานเสียจนจำไม่ได้ ก็จงเริ่ม เถิดช้ากว่านี้อาจจะไม่มีวันนั้นก็ได้ หรือไม่ก็ลองหาสิ่ง ที่คุณคิดว่าคุณคงทำไม่ได้ แล้วลองฮึดทำ เพื่อเอาชนะ   ตัวเองดูสักตั้ง เช่น หัดตื่นเช้าใส่บาตร ออกกำลังกาย   ดำน้ำ หัดว่ายน้ำลดความอ้วน เริ่มต้นอ่านหนังสือเล่มหนา ฯลฯ ลองผิดลองถูกกับสิ่งต่าง  ๆ เหล่านี้ แล้วมองระยะยาว คุณจะพบว่าคุณเองก็สามารถทำสิ่งยาก ๆ ได้กับ   เขาเหมือนกัน
 
* จดเป็นบัญชี 
จดในสิ่งที่ต้องทำและเป้าหมายในแต่ละวัน วันนี้ไปไหน พรุ่งนี้ทำอะไร ผู้วชาญบอกว่า หากเราทำตามกระบวนการของเราเองเพื่อให้ได้ตามเป้าหมาย ที่ตั้งไว้ เราจะติดนิสัยทำตามลิสต์ที่เราเขียนขึ้นเอง โดยอัตโนมัติ ทั้งยังช่วยทำให้สิ่งต่าง ๆ ง่ายขึ้น จัดระบบระเบียบแบบแผนในชีวิตให้อยู่กับร่องกับรอย และจะรู้ว่ามีสิ่งอะไรในชีวิตที่คุณอยากทำมากมายไม่รู้จบ
 
* เป็นคนช่างสัญญา 
แล้วก็ต้องทำตามให้ได้อย่างที่ปากพูด มิเช่นนั้นจะเสียคนได้ เมื่อคุณสัญญากับคนอื่นไว้ แล้วจงทำให้ได้ จะทำให้คุณเกิดแรงบันดาลใจ และมีแรงผลักดันให้คุณมีไอเดียบรรเจิด มีความมุ่งมั่น มีเรี่ยวแรงที่จะทำให้มันสำเร็จเสร็จสิ้นไม่มากก็น้อย
 
* เอาชนะความเฉื่อยขั้นสูง....ให้ได้ 
ในเมื่อเราก้าวหน้ามาถึงขั้นนี้แล้ว ก็จงอย่ายอมแพ้ง่าย ๆ ต้องให้ถึงไหนถึงกัน เลิกนึกถึงความสะดวกสบายที่เคยคุ้น เพราะคุณกำลังจะปรับสภาพให้เข้ากับความกระฉับกระเฉงที่กระเตื้องขึ้นมาบ้างแล้ว และนึกถึงผลระยะยาวที่คุณจะเอาชนะความขี้เกียจในตัวเองได้ เช่น คุณจะทำอะไรได้เป็นชิ้นเป็นอัน ชีวิตมีความสุข สุขภาพดีขึ้น กระตือรือร้น ไอเดียงปั๊งเจิดจรัส เหล่านี้เป็นต้น
 
* ให้รางวัลตัวเอง 
ด้วยการพักผ่อนและผ่อนคลายอะไรก็ได้ ที่แลดูไม่เกียจคร้านที่อาจนำพาเข้าสู่รูปแบบชีวิตเดิม ๆ ได้อีกระลอก ก็อุตส่าห์อึดและชนะตัวเองมาได้ขนาดนี้ คุณอาจจะมอบรางวัลแห่งความอึดด้วยการเปลี่ยนรูปแบบการออกกำลังกายจากความจำเจที่เข้าที่แล้วเรียบร้อย จนกลายเป็นว่าเราติดและต้องออกกำลังอยู่เสมอ ไม่งั้นหงุดหงิด มาเป็นอะไรที่ได้ออกกำลังไปด้วย แถมยังบันเทิงเริงใจอีกต่างหาก หรือจะออกเดินทางท่องเที่ยว ให้รางวัลชีวิตก็จะทำให้คุณมีชีวิตชีวาและได้กระตุ้นต่อมพลังในตัวเอง
 
อะไร ๆ ก็จะง่ายขึ้น เพียงแค่เริ่มต้นเท่า   นั้นเอง.  สู้  สู้  นะคร้า.......
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      ฮิ้ ว . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .ฮิ้ว

 

 

 

 

แง่คิดสำหรับคนมีแฟน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หวังว่าเราคงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม  เร็วๆนะ

 

 

เน่าเลยแม่งเอ๊ย !!! สเปซกรุงายเนี่ย

แม่งหลังๆเริ่มจะขี้เกียจหล่ะละ  ม่ายมีรัยทำเลย

เปิดเทอมแล้ว รายงานโครงงานแม่ง เยอะฉิบหาย

 

 

 

เมื่อมีน้ำตา...ไม่ได้หมายความว่า "อ่อนแอ"

คนเรา . . . อย่าพยายามกักเก็บน้ำตา
ถ้ารู้ว่า . . .มันเกินจะกั้นไว้ได้
ไม่มีใครเกิดมา แล้วไม่เคยร้องไห้
แม้กระทั้ง . . . วันแรกที่ลืมตาดูโลก
ก็ต่างร้องไห้ด้วยกันทั้งนั้น . . . 

เมื่อมี . . . น้ำตา
นั่นไม่ได้หมายความว่า . . . อ่อนแอ
แต่บางทีอะไรที่มันมากเกินไป เกินกว่าที่จะรับไว้
ก็จำเป็นที่ต้องระบายออกมาบ้าง

 
 
ดีใจมาก . . . เสียใจมาก . . . ตื้นตันมาก
ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เราเสียน้ำตาได้ทั้งนั้น

 
 
เพียงแต่ . . . อย่าฝืนตัวเอง ต้องยอมรับความรู้สึกของตัวเอง
อย่าปิดกั้นความอ่อนแอ . . . ของตัวเอง
ถ้าอยากร้องไห้ ก็ร้องซะให้หายอึดอัด

 
 
ร้องไห้ . . .ไม่ใช่เรื่องที่น่าอาย
เรากล้าที่จะร้องไห้ คือ คนที่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง
ยอมรับในสิ่งที่ตัวเองกำลังเป็น . . .
เพราะคนที่เสียใจแล้วไม่ร้องไห้ ไม่ระบายออกมา

นานๆ ไปอาจจะทำให้มีความเศร้าอยู่ลึกๆ
แล้วเลือกที่จะระบายออกมาเลยไม่ดีกว่าหรือ
อย่าพยายาม อดกลั้น ที่จะร้องไห้
ปล่อยให้น้ำตามันไหลออก จนกว่าจะสบายใจ

  
 
และ . . . เมื่อน้ำตาเหือดแห้งไป
เราจะได้ความเข้มแข็งกลับมาให้ตัวเรา . . .